Ga naar de hoofdcontent Pijl naar beneden icoon
Gevolgen coronamaatregelen voor onze dienstverlening
Frank Verschuur

Frank Verschuur

adviseur organisatie-innovatie

Kansenongelijkheid en gezondheid

Uit verschillende wetenschappelijke studies blijkt dat mensen met sociaal-economische achterstanden een slechtere gezondheid hebben.

Je ziet op een illustratie in zwarte inkt en aquarelverf drie jongeren en drievoudig wereldkampioen Taekwondo, Samira El Idrissi. Samen steken ze een water over op weg naar een kust waarop kleurrijke bloemen bloeien. In het water zwemmen haaien en krokodillen. Samira en de jongeren weten handig over de krokodillen heen te lopen en te springen, waardoor ze droog en veilig aan land zullen komen. ‘FOUCUS!’ roept Samira als achterste in de rij. ‘Focus!’ roept ook iedere jongere met een vrolijke lach en de blik naar voren op de bloemen gericht.
Illustratie: Leontine Hoogeweegen, www.leontinehoogeweegen.com

Negatieve spiraal

Mensen die tot deze groep behoren ervaren minder perspectief, nemen minder deel aan het sociale leven, hebben zorgen over geld en nemen daarmee ook vaker beslissingen vanuit de korte termijnvooruitzichten. Zij zijn minder bezig met wat goed voor hen is op de langere termijn.

Deze groep mensen heeft ook vaker chronische aandoeningen als diabetes, longaandoeningen, hart- en vaatziekten en obesitas. Ook psychosociale klachten, verslavingen enzovoort komen vaker voor. Bovendien blijken deze problemen van generatie op generatie over te gaan. Maar weinig mensen doorbreken de negatieve spiraal. Veel mensen die in zo’n achterstandsituatie leven komen daar niet uit.

Doorzetten en vechten

Toch lukt dat sommigen wel. Zo sprak ik onlangs met drievoudig wereldkampioen Taekwondo, Samira El Idrissi. Zij is opgegroeid én woont nog altijd in een zogenaamde ‘arme’ wijk.  Ik was benieuwd hoe zij aankijkt tegen het armoedevraagstuk in relatie tot gezondheid. Al snel komt Samira tot de kern van de zaak.

Ik wist dat ik het wel kon en heb dat later ook laten zien.

Samira El Idrissi, stichting La Forsa en 3-voudig wereldkampioen Taekwondo

“Ondanks dat ik qua cijfers voldoende had om naar de havo te gaan, kreeg ik als schooladvies toch VMBO-kader. Mijn ouders hebben geen hoge opleiding en mijn vader komt uit Marokko, dus ik denk dat de docenten ervanuit gingen dat ik het als Marokkaans meisje zonder hulp van thuis niet zou redden. Ik vond dat oneerlijk, ik wist namelijk dat ik het wel kon en heb dat later ook laten zien. Ik heb uiteindelijk na het VMBO de Havo en het HBO in één keer gehaald. Binnenkort start ik zelfs een studie Rechten aan de Universiteit. Dus ja, doorzetten en vechten kan ik wel. Dat heb ik ook wel ontwikkeld tijdens mijn sporten en dat heeft mij echt bij mijn schoolprestaties ook geholpen”.

Gelijke kansen realiseren

Het is natuurlijk mooi dat háár dit gelukt is, maar wat kunnen we doen we om het ‘systeem’ dat zorgt voor deze ongelijke kansen te veranderen? Wat kunnen we doen om daarmee ook gelijke kansen voor iedereen op een gezonde toekomst te realiseren?

Samira laat dit zien door met haar Stichting La Forsa jongeren te helpen zich op een gezonde leefstijl te richten. Dat gaat verder dan alleen bewegen en gezond eten. Samira helpt de jongeren hun weg te vinden in de maatschappij en motiveert ze hun dromen na te jagen. Ze doet dit door ondersteuning te bieden via bijvoorbeeld meidengroepen, lessen op scholen en door jongeren individueel te begeleiden.

Laten lokale bestuurders hier een voorbeeld aan nemen en meer van dit soort initiatieven in ‘arme’ wijken omarmen.

Initiatieven omarmen

Wat een mooie initiatieven! Laten lokale bestuurders hier een voorbeeld aan nemen en meer van dit soort initiatieven in ‘arme’ wijken omarmen en ervan leren door deze inzichten ook toe te passen op de (gemeentelijke) organisaties in zorg en welzijn.

Blijkbaar is persoonsgerichte aandacht de manier om deze jongeren weer geloof in zichzelf te laten krijgen en zijn dit de stappen die leiden tot vertrouwen in eigen kunnen die zo bepalend kunnen zijn. Zo zorgen wij er samen voor dat iedereen in het onderwijs én op de arbeidsmarkt niet alleen dezelfde kansen krijgt, maar ook in staat is om deze aan te pakken.